Maar vandaag is het voor mij tijd om iemand blij te maken met een handgemaakte sterling zilveren ring! Een poosje geleden kon u/jij zich hiervoor inschrijven.. Ik ben er gewoon zelf ook een beetje van in feeststemming.. of zenuwachtig..

Voor de mensen in Nederland en andere landen buiten Indonesie.. Helaas!

Nee, wees maar niet teleurgesteld dat je het niet was. Ik zou al die andere wel een dikke knuffel willen geven.. gewoon een beetje gratis liefde. Maar ik doe het in mijn gedachten.. naar JOU, en JOU en JOU!

Want iedereen is het waard om liefde te ontvangen!

Heel veel liefs, Edith

Zie de mannen eens staan met hun handen in de zakken….helemaal op en top toerist!

Ingang van het complex.. waar je gelijk word bestormt met mannetje met gele shirtjes en groene petjes die je op een paardje mee naar boven willen nemen.. wij lopen liever..

Halverwege zijn verkopertjes bezig hun waren te slijten. Het ziet er heel kleurrijk uit. Bellenblaas en schattige huisjes die bestemt zijn voor..

.. deze fluoriserende balletjes. Het zijn graffiti heremietkreeftjes! Super grappig om te zien wat ze hier die beesten allemaal aandoen om het voor de kids aantrekkelijk te maken.. Kuikens in de meest uiteenlopende kleuren, nu dus ook kreeftjes.

Prachtige uitzichten! We zijn er nu al een paar keer geweest, maar het blijft echt zooo mooi! Behalve dan dat gezicht op de voorgrond…haha.. grapje Wilco..hou ook van jou:)

Onze stoere vent..

Van lopen krijg je trek. In deze warung hebben we konijnen sate gegeten.

Sofie heeft de hele weg gelopen zonder ook maar een klaag..en het was een behoorlijk eind voor een klein meisje.

De 3 toppers!

Ff op de foto met die zwagers/ooms..

Meditatie momentje voor Britt Toen ik nog eens naar die foto keek, zag ik dat het net lijkt of ze in de lucht zweeft!

Wandelen door het rubber bos

Tot bij de warme sulfer bronnen, waar je tegen een kleine betaling een bad kunt nemen. Hebben wij niet gedaan, aangezien we geen extra kleding bij ons hadden. Maar het schijnt heel goed voor je te zijn. En je moet het maar willen om in een soort rotte eieren lucht te gaan zitten voor een poos..

De bron had ik nog nooit zo erg zien stomen! Was erg gaaf om te zien! Maar wat een geluid en wat een stank!

En toen begon het te betrekken, en vielen er wat druppels.. gelukkig niet zo’n tropische hoosbui!

En ja, als ze dan aan het eind van de rit met lekkere jagung bakar (ge-bbq-de mais) staan, is dat wel een heerlijk toetje. De keus was met of zonder sambal in het land van de sambal;)

HOE KUN JE MEEDOEN?

Heel simpel. Deel mijn sieraden website (dus niet deze) op je eigen blog, website of facebookpagina en mail mij de link hiervan, zodat dit voor mij terug te vinden is. Stuur in deze email ook je NAAM, POSTADRES, en RINGMAAT door.

Ik zorg ervoor dat je dan op de lijst komt waar ik straks op 14 FEBRUARI, VALENTIJNSDAG een naam uit zal trekken. Die dag zal ik bekend maken wie de WINNAAR is, en krijgt hiervan bericht. Het pakketje wordt vervolgens netjes bij jou thuisbezorgd!!

Zegt het voort, zegt het voort.. en geef iedereen een kans om te winnen! En wie weet ben jij degene die deze ring GRATIS en voor nix krijgt!

Help! Hoe krijg ik dat er in vredesnaam weer uit? Iemand nog tips? Heb de bekleding nu in een mengsel staan van azijn, chloor en water, maar er verandert nog maar bar weinig..Zucht..

Dit lied ‘hit me’ vandaag. Ik wilde het jullie niet onthouden. God zit niet op dure kado’s te wachten, hij wacht op jou, op wie je bent.. En ik denk dat Hij ervan geniet als je je talenten bij Hem brengt!

Klaar om te gaan mam!

Lekker kippen de stuipen op het lijf jagen.. Oh mam, hij kukelekuut!

Helemaal in d’r element..

Ik hou zou van dr!

Buurjochies

Toen liepen we langs een huis en Sofie wilde daar naar binnen.. De deuren staan hier altijd open, dus dat kan altijd. Ze trok haar klompen uit en de papa van het huis kwam naar buiten. Hij vroeg of Sofie de baby wilde zien. De baby? Ja net verst van de pers, want ze was gisteren net geboren, en mams lief liep alweer gewoon rond te koken en achter de andere kids aan.. Maar ze was duidelijk trots! Leuk om te zien zo onze nieuwste buurtspruit!

Mooie stillevens.. of vergane glorie.. ‘t is maar net hoe je het ziet..

Dakpannen die al sinds jaar en dag op een huis liggen te wachten. Zo gaat dat hier altijd, als je een klein beetje geld hebt en je wil in de toekomst je eigen huis hebben, dan koop je beetje bij beetje de materialen. En dan moet je maar op de koop toe nemen dat de meeste materialen al verpietert zijn als je ooit kunt beginnen.

Speciaal voor deze gelegenheid maken we een blog over Edith. Veel van wie dit lezen, kennen haar. Of we kennen in elk geval een klein stukje van haar… (want veelzijdig is ze!)

Hoeveel jaar ze wordt? Vraag dat maar aan haarzelf

(psst…. ze is in 1979 geboren)

We kunnen helaas niet bij haar op de koffie gaan en mierzoete, viesromige, felgekleurde taart mee-eten… Als je nu nog een kaart zou willen sturen, ben je te laat.

DUS…. LET OP!

LATEN WE HAAR VERRASSEN MET VEEL, HEEEEEEEEEL VEEL REACTIES, FELICITATIES, DIGITALE KNUFFELS, LIEVE WOORDEN ….

Ook al heb je het nog nooit gedaan… laat voor deze ene keer een reactie achter en bezorg haar een overvolle mailbox!!

P.S. Sorry dat ik heb ingebroken op je website!

Omdat foto’s veel meer zeggen dan woorden willen we jullie onze ‘genocide’ niet onthouden!

Dat word dus of schoonmaken of de hele zooi in de prullenbak en tijd voor wat nieuw kerstdecoratie!

De route vanuit het dorp Bambangan die wij volgde verliep langst 9 verschillende posten en voor het grootste gedeelte dwars door het regenwoud. Soms had je echt het idee alsof je door een filmset van Tarzan liep. Ongelofelijk hoe groen het daar was. De geluiden van het oerwoud vlogen om je heen al hebben we op een enkele vogel na geen bijzondere beesten gezien. Helaas werd ik ziek tussen post 2 en 3. Dit betekende voormij heel veel overgeven en rusten in een tentje. Het begon ook net te regenen. Nadat we ongeveer een uur in een piepklein tentje met z’n tweeen hadden gelegen voelde ik me weer iets beter en was de regen op gehouden. Uiteindelijk hebben we onze weg vervolgd tot en met post 7. Daar werd ik weer ziek en heb weer een aantal keren over staan te geven. Om 5 uur kroop ik ziek onder de wol om om 3 uur ‘s nachts weer wakker te worden. Ik stoote mijn vriend aan met de mededeling dat ik me redelijk voelde en dat we op moesten staan om het laatste stukje naar de top te volbrengen en daar gelijk de zonsopgang te zien. Om 4 uur ‘s ochtends gingen we op pad om na ongeveer 1,5 uur aan de top aan te komen. Het was er steenkoud en er stond enorm veel wind. Helaas lag de top in de wolken dus we hadden niet een heel bijzonder uitzicht. Wel enorm veel adrenaline omdat we de top hadden bereikt. Op de terugweg naar post 7 werd ik weer ziek en zelf zo ziek dat ik dacht dat we een extra nacht op de berg moesten doorbrengen. Na weer veel pillen geslikt te hebben voelde ik me weer iets beter waarna we in een ruk naar beneden zijn afgedaald. Onderstaand een serie foto’s van een enerverende tocht.

De berg Slamet overdekt met regenwoud!

Terug blik op de dorpen onder ons!

Het regenwoud!

Ziek op post 2,5 net voordat we onze tent hadden opgezet en het begon te regenen!

Soms was her regenwoud erg dicht begroeid!

En soms moesten we bijna letterlijk op onze knieën verder!

Bij post 5 kwamen we 2 Indo’s tegen!

Voor de gene die een opmerking willen maken op mijn regenpak. De meeste Indo’s komen tot mijn schouder en daar zijn de regenpakken dus ook opgemaakt .

De zon begint op te komen!

Ja wat moet je nu nog zeggen, adembenemend!

Eindelijk op de top!

Ziek maar voldaan!

Een grote groep Indo’s was ook met ons op de top en dan willen ze natuurlijk ook op de foto!

De weg naar de top bestond uit hard geworden lava!

En soms kwam de blauwe lucht even door om minuten later weer te verdwijnen.

Na een val op een rots blok gaf mijn regenbroek de geest!

Ongelofelijk!

Het was echt een super tocht! Mensen twijfelen soms over het bestaan van God. Ik zou zeggen ga eens zo’n tocht doen, de natuur die je ziet is ongelofelijk. De foto’s geven maar een fractie weer van hoe het er in het echt uit ziet. Als een aarde die God vervloekte er al zo uit ziet hoe moet dan de nieuwe aarde er wel niet uitzien.

Voor mij een avontuur om niet te vergeten!!!!

Halverwege de berg kwam de zon langzaam over de bergkam te voorschijn.

Vorige maand was er brand geweest waardoor een gedeelte van de berg volledig kaal was gebrand.

Kun je de apen ontdekken op de foto?

Op deze foto is goed te zien dat de brand precies bij het pad gestopt was!

Nog 700 m naar de top!

Na een klim van 6 uur bereikten we iets voor elven de top van de Merbabu!

De uitzichten zijn echt adembenemend en eigenlijk niet goed vast te leggen met een camera.

Op de top van de Merbabu hadden we een prachtig uitzicht op de vulkaan Merapi die vorig jaar zoveel verwoesting heeft aangebracht. Hieronder nog een filmpje toen we de top bereikten.

MVI_6201a

Voor mij was het weer een superklim en ik kijk uit naar onze volgende beklimming. Er zit een kans in dat we de volgende keer Gunung Slamet gaan beklimmen. Dit is de hoogste berg van Midden-Java en nog een actieve vulkaan.

Ooit wel eens op het toilet gezeten en je je geen raad wist, niet wist hoe snel je er weer vandaan kon? Meestal kan een mens aardig tegen zijn eigen luchtjes.  Helaas is mijn constatering dat op dit moment in mijn leven de wrede waarheid is dat ik het niet uithou bij mijzelf. Alweer een tijdje last van een of andere ding in mijn darmen die mij de muren van de badkamer veel te vaak laat zien. (En als je wist hoe foeilelijk onze muren zijn met de mintgroene tegels met wat stupid vissen erop, dan weet je dat ik lijdt… zeer zwaar lijdt) Heb al wat medicijnen geprobeerd, maar niets helpt er tot op nu echt. Ik dacht aan voedselvergiftiging, maar weet het nu niet meer. En om van de klaagzang maar een volledig couplet te maken, is het op en top mango seizoen hier, en dan zijn die zooooo lekker (nog nooit zulke lekkere in NL geproeft!), maar ook weer laxerend. Dus alsjeblieft, hoop met mij dat ik de volgende keer weer bijna over mijn nek ga en me verbaas wat zich allemaal in mijn darmen kan ontstaan…

Zucht…de tropen…

Gisteren hebben de kids blijkbaar een heleboel filmpjes zitten maken op de computer. Voor tante Jonneke en ome Sjoerd, maar ook gewoon gezellige filmpjes van elkaar en zichzelf. Ik moest wel lachen toen ik ook dit filmpje tegenkwam, want hier zie je dat Ilse als ze zichzelf uitdrukt toch echt het liefst in het Engels praat. En dat terwijl wij hier in huis alleen maar Nederlands tegen elkaar praten. Wie kan verstaan waar ze het over heeft?

Donderdag was het volle bak in het gebouwtje van de stichting Kawan. Er is een programma van de politie hier dat er voor zorgt dat er in een lokale buurt een huis aangewezen wordt dat als een soort van safe house/ veilig huis fungeert. Dit is een gewoon huis waar slachtoffers van huiselijk geweld, of andere redenen van onveiligheid naar toe kunnen gaan en zeker van kunnen zijn dat de politie hoogte komt nemen en er dus acties op zullen volgen. Men zal hier het nummer 112 bellen, en dan staat er een paar minuten voor dat de politie er ook daadwerkelijk aanwezig moet zijn. Als stichting zijn we nu ook zo’n veilig huis voor de buurt. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad en heel wat gesprekken gekost, maar het is er nu. Het grappige was dat er heel wat afgevaardigden van de politie aanwezig waren deze ochtend met de introductie. Ook een afgevaardigde van de internationale school was aanwezig, omdat deze ook binnen deze buurt valt.

Toen de pers ook nog verscheen om het bijzondere feit vast te leggen dat zelfs buitenlanders willen opkomen voor de veiligheid in de buurt was het plaatje compleet. Ernst was een beetje overdonderd door deze aanwezigheid, en had zich er niet echt op gekleed, maar hij stond maar wel ff op de voorpagina van de lokale krant!

We zijn benieuwd wat het in de buurt gaat doen, en we hopen natuurlijk niet dat er gebruik van hoeft gemaakt te worden, maar als het nodig is, dat men dit wel zal doen! Zelf heb ik een beetje mijn twijfels of dit in de praktijk zal gaan werken, want het is al een hele stap voor de meesten om toe te geven dat zoiets gebeurd en om dan vervolgens gelijk de politie op je nek te krijgen..  Maar het is een stap in de goede richting zullen we maar zeggen. Wie weet waar dit weer toe kan leiden..

Voor nu staat het volgende bord op het huis van kawan getimmerd en is het voor iedereen zichtbaar!

De eerste regenbui sinds maanden hier deed levi’s dakje van zijn kamertje bezwijken..met dit als resultaat!

En die bruine drap is niet meer van de muur af te krijgen.. dus zal wel weer schilderen geblazen worden.

Dus Levi stapte uit zijn bed in een waar zwembad.. en deze foto doet eigenlijk geen goed aan hoe het er nu werkelijk uit zag.. oja Levi’s kamer is gelijk kerstbomenopslagplaats

Net wakker..

Wat zit daaronder dat kleed?

Een heuse eigenste fiets!

Een dora taart werd me door de oudere kids goed ingeprent, na bleek dat ik een eigen creatie wilde maken.. Was niet helemaal wat ik in mijn gedachten had, maar het was wel een succes bij Sofie!

S’avonds hadden we 2 gezinnen uitgenodigd om samen met ons te eten. Een Nederlands en een Duits gezin. Na het eten lekker een filmpje op voor die stel apen, zodat de pa’s en ma’s ook nog even rustig kunnen bijkletsen.. Supergezellig. Volgend jaar wel weer de buurt uitnodigen, had ik deze keer echt geen puf voor en Sofie heeft toch nog niet echt veel door. Zo was het gezellig en ontspannen voor allemaal!

En wat is er nu lekkerder dan aan het einde van de avond lekker even kroelen met je grootste broer.. die 2 zijn zo lief samen!

Gelukkig werd het ook wel weer licht en zagen ze wat voor chaos ze hadden gemaakt! Een megavuur dat de hele nacht hen lekker warm heeft gehouden brandde in de ochtend nog steeds..

Dit plekje is zo’n 20 minuten hiervandan met de auto.. prachtige natuur.

Op de terugweg even bijkomen door het nuttigen van wat lokaal eten..

Buurkinderen spelen in de restanten van de tent van het Suikerfeest

..als ik naar al de foto’s kijk die we tussen het laatst geschreven blogje en nu hebben gemaakt, weet ik niet waar ik moet beginnen. De wereld om mij heen neemt mij in beslag, mijn verplichtingen, mijn gezin en alles wat daarbij komt kijken. Inmiddels hebben we 2 verjaardagen gevierd, die van Britt op 17 augustus en Sofie 7 september. Het leven vliegt aan mij voorbij, zonder soms tijd te hebben om erbij stil te staan.

..ik denk dat ik een kamer wil in huis voor mij alleen..

waar ik mijn crazy gedachten ff kan laten rondrazen

mijn ogen dicht kan doen en waar mijn oren dan even nix horen

waar ik de ruimte kan vullen met de noten van hemelse muziek

mijn potlood dat kan tekenen wat ik in mijn gedachten zie

geconcentreerd mijn zilver kan bewerken

mijn gedachten zonder poespas kan delen met God

een vlucht voor mijn draakjes …en 1 grote

ooit

( oh de schoonheid van het dromen!!)

Je kon het merken bij de mensen en kinderen in de buurt.. eindelijk is het bijna Idul Fitri! Een maand van vasten met deze snikhitte is echt geen pretje, maar de kinderen werden gisteren vroeg naar huis geroepen om te mandi-en ofwel een emmertjes doesj te  nemen.. zich om te kleden om voor de laatste keer het vasten te breken.. Feest! Maar nix was minder waar.. een paar zogenoemde geleerden vonden dat de maan nog niet op de gewenste stand stond om het Suikerfeest te kunnen vieren, dus daar zat iedereen..helemaal schoongeboend, in hun netste of  nieuwe kleren gestoken.. en toen kwam dat nieuws: morgen nog een dag vasten! Het is een hele rare gewaarwording, want het is echt heel raar stil op de straten. Ik denk dat iedereen deze dag probeert door te komen met slapen, want er is echt geen kip te zien.  Dus ik denk dat dat feest vanavond in alle hevigheid gaat losbarsten, want iedereen is uitgerust!

Ik ben blij voor de mensen om het heen dat het over is. Zondag waren we bij onze vrienden die ook moslim zijn, en we vroegen of ze blij waren dat het bijna over was. Hij vertelde dat hij het juist zou gaan missen, omdat hij zich spiritueel zo opgeladen en dicht bij God voelde… dat is dus ook wat vasten doet. En ik denk niet dat dit beperkt is tot onze moslimvrienden, maar voor mensen van welke religie dan ook. Dat geld dus voor ons allemaal. Niet dat ik nu zit te wachten op zo’n opgelegde vastenmaand hoor..! Maar hij vertelde ook dat het een erg vermoeiende maand is.. het is natuurlijk niet nix.. 33 graden overdag en niet mogen eten en drinken.. vooral dat drinken lijkt me echt een marteling.

Maargoed, de komende dagen zullen dus in het teken staan van mensen bezoeken, hen Selamat Idul Fitri, Lahir dan Batin toewensen en zoals de traditie is elkaar vergeving vragen voor de dingen die eventueel in het laatste jaar zijn fout gedaan of iemand pijn hebben gedaan. Op zich best iets moois, maar ik denk dat het voor velen niet meer dan een formaliteit is. We zullen hun mierzoete thee drinken en hun lekkernijen eten.. en niet vergeten de lekkere ‘opor ayam’ (soort van kip curry)te nuttigen die in de koelkast staat en we van vrienden hebben gekregen. Dit is een echt traditioneel gerecht en word vaak samen met ketupat gegeten. Dit is compacte rijst wat gestoomt word in een speciaal van bladeren gevlochten zakje. Persoonlijk vind ik het niet echt wat, maar de meeste mensen vinden dit een heerlijke delicatesse! Hieronder een foto van hoe opor ayam er uit ziet:

En dan de ketupat, de rijst in gevlochten builtjes:

Dus speciaal voor jullie die deze gelegenheid niet mee kunnen vieren, en dus niet zoals veel mensen hier wel honderd van die dingen maken om aan vrienden en familie te brengen, hier een uitleg over hoe je zo’n ketupat maakt:

En dan krijg je uiteindelijk dus zoiets op je bord! Zeker het proberen waard!

Enne.. nu is de tijd ook voor jullie om eens bij die buren langs te gaan die het Suikerfeest vieren, want je krijgt soms de lekkerste hapjes voorgeschoteld.. en het is natuurlijk een gave mogenlijkheid om ze te leren kennen! Ze zullen je erg dankbaar zijn, want waar het vaak voor Nederlanders een last is om visite te hebben, is het voor hen een grote eer!

De reis is goed gegaan, maar weer bar weinig slaap. Alleen de kleinste telg heeft wat in dr hangmandje geslapen in het vliegtuig.. De rest viel pas in slaap in de auto van het vliegveld terug naar huis. Gelukkig zijn de meesten daar al wel overheen nu. Alleen ik heb een paar nachten echt klaarwakker in de kamer gezeten.. en dat is echt niet leuk!! Ondanks het gezang wat nu niet alleen 5 keer per dag klinkt uit de moskee, maar soms hele uren achtereen..dit om ons er aan te herinneren dat het Ramadan is, en ons op monotone wijze lieflijk in slaap proberen te zingen. Onmenselijk gewoon, want de kinderen werden wel gewone tijd wakker en kwam van uitslapen niets terecht. Ik had al verschillende adviezen gekregen over wat ik nu het beste wel of niet kon doen, maar uiteindelijk heb ik van narigheid en voor het eerst van mijn leven een slaappil genomen. En ik kan je vertellen,.. ik heb me toch geslapen! Vandeweek alweer lekker aan het werk geweest. De meiden van het atelier hebben tijdens onze afwezigheid wel hun best, maar duidelijk minder gedaan als dat het normaal het geval was. Trainen geblazen weer dus. De kinderen waren vandaag voor de 2e dag weer naar school, dus zagen Ernst-Jan en ik onze kans schoon om naar Semarang te gaan. We moesten nodig eens wat aan onze verkalkte douche doen, de waterpomp had het loodje gelegd, en de kinderen hadden allemaal een kledingkast die al tijden van narigheid uit elkaar viel.. Onderweg is er altijd van alles te zien. Waarschijnlijk heb ik jullie al wel tot vermoeiens toe ingelicht dat hier werkelijk alles op een brommer word gepropt.. nou deze keer kwamen een mannetje tegen die een hele koelkast achterop had gebonden.. een KOELKAST! Ik kon zo snel mijn telefoon niet pakken om een foto te maken, maar ik heb hem er toch op staan van achteren! zien jullie hem gaan daar naast die witte auto?

Ook dit hier op de weg zien is niet uitzonderlijk…

Jep, een kereltje met een helm op opeen onderstel van een truck! Ha!

En dan vond ik ergens nog een laatste Azie plaatje, zo kan het dus ook!:

Met een steelse blik op mijn al overvolle koffers met nieuw ingeslagen waar besef ik dat de tijd hier aan het omvliegen is. Nieuwe kleding, schoenen, sportschoenen, keukengerei, deurknopjes, boekenplanksteunen, springvorm, kruiden, pakjes soep, oude kraplap van de kleedjesmarkt, drop, bh’s, ondergoed,  speelgoed, gereedschap, stof, handdoeken, strijkkralen, koortslipcreme, ob’s, scheermesjes, boeken, cd’s, souveniers voor vrienden, stroop, en nog veel meer handige en nodige dingen moeten weer in onze koffers van maar 25 kilo pp worden gepropt.. We kunnen er qua spullen weer een tijd tegenaan, alle uitverkoopjes afgestruind om voor 6 man (en vrouw) de komende 2 jaar weer goed voor de dag te kunnen komen. Wel is bij stilgestaan hoeveel dat is per persoon? Vooral als je kinderen heb de de pan uit groeien? Nu zijn er natuurijk van die slimmerd die denken dat we alles wel in Indonesie kunnen kopen… nou neem maar van mij aan dat dat niet het geval is. Of het bestaat er gewoonweg niet, of het is van zodanig slechte kwaliteit dat het met een week kapot is (oja.. mensen kijken daar alleen naar vandaag.. ook in kwaliteit), of het is 3x zo duur voor eenzelfde soort iets. Dus stellen we veel dingen uit totdat we hier zijn, of wachten we tot ons volgende bezoek aan Nederland. Dus had ik een lange lijst gemaakt voor hier in Nederland, en daar ben ik nu bijna doorheen.. oja, wonderdoekjes bij de Action  en een goed tafelzeil staat bijvoorbeeld nog op mijn lijstje.

Ik ben dankbaar voor onze prachtige tijd hier, maar ik zou ook blij zijn als we weer naar ons eigen huisje kunnen. Daar waar ons werk weer te wachten staat, daar waar we ons thuis voelen. Nog 5 nachtjes slapen, dan proppen we onze overvolle koffers weer in de auto’s van vrienden en familie om ze op schiphol weer voor een lange tijd ‘goodbye’ te zeggen. Het liefst zou ik er stiekempjes gewoon tussenuit willen knijpen om dat afscheid maar niet te hoeven nemen. Misschien doe ik het gewoon wel..

‘t Leek we of we op vakantie gingen, 2 wagens volgeladen in noordelijke richting.. halverwege ff een lekker bakkie, echt op z’n nederlands:) Alleen dan zonder paling, da’s dan wel weer jammer Clau..

Ons lekkere spekkie dikkie die de hele dag geen kik geeft..wat een heerlijk ventje is dat zeg!

Echt een Levi actie..ik denk dat ie maar eens iets met toneel moet gaan doen

Klieren in de draaimolen is helemaal leuk!

De mannenparade.. in ganzenmars achter elkaar aan hobbelen.. wat een geemancipeerde papa’s toch

Whaaaaaahhaaaaaaaa!!! ……. en nat!!

Geen heldere foto’s maar kon toch niet laten om ze erop te zetten;)

Om ons even te verlekkeren… maar we hebben het toch maar heel pedagogisch bij die gezonde appels gehouden die Claudia en Ernst de hele dat met hun meegezeuld hadden.

Hier zaten wij in!!

Tja.. en de liefde is ook al bezegeld met een kus.. Lieve Job, je mag best onze aanstaande schoonzoon worden hoor! Ik hou wel van iemand die schreeuwt om zijn papa in de achtbaan!

Op ‘Sofie-hoogte’ zie je toch heel andere dingen, moet je ook eens proberen.

Dubbeldikke knuffel voor Gert

Nog 1 keertje dan Sofie!

Gevangen!!

Dit zijn wat foto’s die gemaakt zijn om ons huis, en geven een goede indruk hoe het er hier uitziet denk ik. Misschien zijn het voor jullie wel heel normale dingen die ik heb gefotografeerd, maar als je weer zo’n tijd bent weggeweest is het heerlijk om tussen al het ‘hollandse’ te zijn en ervan te genieten. En door er foto’s van te maken kun je er gewoon lekker extra lang van genieten.

Ik had het weer goed koud ja de eerste dagen.. zelfs met m’n jas aan koken;)

Heerlijke hollandse appels op tafel, lekker sappig en een tikkeltje zuur..mmmm

Als het droog is, en dat is het helaas nog niet veel geweest, genieten ook onze kids met volle teugen. Hier zie je ook ons tijdelijk huis.

Huis inclusief speelvlot.. Ilse heeft vandaag al even kennis gemaakt met het koude water

Onze buren de Lakenvelders waar vorige week een kalfje is geboren. Helaas lag hij te diep in het hoge gras om een foto te maken. Misschien binnenkort wel een foto waar ie op pronkt.

Aan de voorkant van dit stuk grond staat nog een heel oud boerderijtje. Ernst-Jan’s bet-overgrootmoeder is nog in dit boerderijtje geboren.. wel bijzonder dat we nu op deze plek mogen wonen.

Prachtige wolkenpartijen.. ik hou van de luchten hier!

Aan de voorkant van de weg is speciaal voor onze kids wat extra veiligheid neergezet

Spelen op Singapore airport

Nederland vanuit de lucht is best mooi!

… en Spanje ook!

Hier een impressie van de avond:

We hebben al een lekker aantal drukke weken achter de rug.. en als je zo even zit te mijmeren en om je heen kijkt, familie en vrienden weer spreekt, dan komt bij mij ineens het lied van Liesbeth List naar boven. Geen idee precies waarom, maar ben soms gewoon een beetje sentimenteel Maar hier is de tekst van het lied:

Holland land van wind en water
Rijk is jouw geschiedenis
Land waarvan de aarde moeizaam
Op de zee veroverd is
Jouw rivieren en je wolken
Kleuren jouw gezicht
*
Land van boerderijen
En sporen in de klei
Van klapperende zeilen
En koeien in de wei
Van molens en van dijken
Jouw landschap is vertrouwd
Ik mis mijn eigen Holland
Waarvan ik zoveel houd
*
Land van oude werven
En koren in de zon
Ik zie je langzaam sterven
Je hart is van beton
Land waarin ik groot werd
En dat ik zovaak mis
Wanhopig blijf ik zoeken
Naar wat er niet meer is
*
Holland land van wind en water
Rijk is jouw geschiedenis
Land waarvan de aarde moeizaam
Op de zee veroverd is
Jouw rivieren en je wolken
Kleuren jouw gezicht
*
Land van veel gezichten
En kleuren door elkaar
Jouw oude tolerantie
Loopt plotseling gevaar
De angst lijkt het te winnen
Van wat de boer niet kent
Terwijl jij diep van binnen
Gastvrij gebleven bent
*
Holland land van wind en water
Rijk is jouw geschiedenis
Land waarvan de aarde moeizaam
Op de zee veroverd is
Jouw rivieren en je wolken
Kleuren jouw gezicht

of klik even op deze link om het lied op Youtube te zien en te luisteren..

Wat mij vooral ook trof dat ze zingt over Holland,  bang en vol land. En ergens vind ik juist dat woord ‘bang’ zo heel treffend. Want dat is eigenlijk ook precies wat ik uit veel gesprekken pik hier.. Angst voor de toekomst, want hoe moet het allemaal met de huizenbouw, met ons pensioen, met opleiding van kinderen, de kerk, etc etc Als ik hier de radio aanzet spelen de verzekeraars en banken lekker op die angst in en schilderen ze je de meest fantastische toekomst voor. Gek eigenlijk dat dit juist iets is wat zo erg opvalt na 4 jaar Indonesie.. blijkbaar is het iets wat daar niet zozeer een vraag is. Alleen de dag van vandaag is belangrijk. Genieten van het nu. In moderne termen: Mindfullness. De bladen staan er vol van als ik het hier zo bekijk.. Nu is er voor beide wel iets te zeggen, en ik weet ook nog niet wat ik hier mee ga doen. Ik denk gewoon mijn weg hier in vinden..

Nog 1,5 dag en dan hebben de kinderen vakantie. Ze hebben er zin in want aankomende donderdag vliegen we weer naar NL.

Britt maakt de blits met Sofie bij haar vriendinnen!

Ilse eerste plek bij 40m hardlopen!

Levi met zijn grote vriend Seong Hoon!

Ilse bij het frisbee gooien!

En Sofie rent er natuurlijk ook tussen door!

Onze sweet buurkinderen

mas Pan

Sirsak boom in onze tuin, ofwel ‘nederlandse meloen’. De boom hangt vol!

De kinderen hadden me al een paar keer gevraagt: mam, maken we deze keer ook zo’n rups? Ik had de eerste keer geen idee waar ze het over hadden, maar toen vertelden ze razend enthousiast over de afgelopen keer toen we naar Nederland gingen. Ik had toen met de kinderen een soort aftel kalender gemaakt in de vorm van een rups. Vooral Levi en Ilse kunnen niet wachten tot het zover is en willen graag iets tastbaars hebben om mee te tellen.. Dus zo op tweede paasdag stond op ons menu een aftelrups maken. De kinderen heerlijk aan het knippen, plakken en tekenen gegaan. En zie daar: de aftelrups! En omdat we de rups maakten weet ik nu ook hoeveel nachtjes het slapen is totdat we op het vliegtuig stappen: 31!

Ilse en Levi hebben alle rondjes geknipt en een gezicht op de rups geknutseld.. Levi heeft toen nog bij elke dag een activiteit getekend van ‘stick’ poppetjes wat een activiteit aangeeft van die dag. Ik geniet echt van die kerel, wat wordt hij groot! Zo stoer, maar ooh zo’n lief klein hartje..

Ik had het gisteren met een vriendin over 'ouder' worden.
Plotseling ben je moeder van 4 kinderen en
hoewel ik me nog steeds onder 'jong' schaar,
zeker als moeder met zoveel kids.. vind ik het
ook van geen kant leuk dat de jaren voorbij vliegen.
Dit is een mooi lied van Milow:coming of age, over het ouder worden,
.. het komt met 1 shot blijheid and 2 shots verdriet..

Wat beter is om even te vertellen, dat het nu al een paar dagen lijkt dat het droge seizoen zijn opmaak doet! Heerlijk na al die tijd van regen,regen en nog eens regen.. Eigenlijk als sinds we uit Nederland weer hierheen zijn gekomen regende het elke dag! De schimmel begon haast uit mijn oren te groeien.. nee, zonder gein, mensen hadden hierdoor zelfs last van schimmels op hun huid. Maargoed dat even terzijde.. het is een prachtige ochtend. Eerst lekker een bakje marocco thee in het zonnetje gedaan, met Sofietje naast mij die af en toe een lepetje uit mijn kopje haar mond in lepelt..heerlijk wat een grietje is het toch. Ze loopt lekker om me heen te keuvelen en begint smorgens vroeg al te vragen om poekoe.. kroepoek. Na even wat telefoontjes met het naaiatelier te hebben gepleegd en geregeld dat het daar allemaal doorloopt, ga ik terug naar het stekkie waar ik net zat. Ik zit in een met cementen muren omheint binnenplaatsje naast ons huis.. Ik kijk omhoog en zie daar een prachtige gigantische boom waar elke keer weer het zonnetje door komt spieken.. Ik ben heerlijk even aan het dagdromen. Ik denk dat dat vermogen wel een kadootje van God moet zijn, want het is heerlijk om zo even op en klein momentje je gedachten te laten gaan. Te genieten van de geluiden, de kleine dingetjes om je heen.

Ik zat te dromen over dat ik graag weer eens lekker cello zou willen spelen, maar realiseer dat ik het al zolang niet meer gedaan heb dat ik eerst weer les zou moeten hebben.. nog maar niet te spreken over waar ik hier een cello vandaan zou moeten halen. Ik heb er een in Nederland, maar hier niet. En kan het niet meenemen, want dan gaat ie gegarandeert barsten..

Ik zat te dromen over prachtige foto’s te gaan maken in een mooi stukje natuur, of gewoon als ik een wandeling door de buurt aan het maken ben.. Ik ga mijn zus vragen om me een cursus te geven met mijn cameraatje.. ja dat doe ik.

Ik zat te dromen over wat voor dromen ik nog meer had.. Eigenlijk nog best veel eigenlijk. Ik dacht aan de quote: Dreams are free, so free your dreams! Wat zijn dromen toch heerlijk!

Ik zat de dromen over wat er straks allemaal in Nederland op ons staat te wachten, lieve familie en vrienden, prachtig weer (op het moment dan), presentaties, gesprekken met verschillende mensen, en dan zomaar ging mijn dromen over in piekeren.. zal ik voor Ilse nu nog schoenen kopen of straks wachten tot we goede schoenen kunnen kopen in Nederland, wat trek ik mijn kinderen daar aan, shit geen kinderbijslag voor ons waar gaan we dat van doen, .. totdat ik mezelf weer terugfloot en dwong om te danken voor alle dingen die we hebben!

Bijvoorbeeld van ons Sofietje die zo lekker een snoepje zat op te peuzelen dat ik wel even mijn camera tevoorschijn moest halen!

Uiterste concentratie..

Met haar batik jurkje aan en haar knuffel ‘tutti’ dicht bij haar..

Wel, hier was het vandaag niet alleen ‘gewoon’ zondag waar we vieren dat het zondag is, maar het was ook “Kuda Lumping’ in onze buurt. En wel op nog geen 10 meter afstand. Ik heb geprobeerd om wat informatie op te zoeken over het hoe en wat van deze Indonesische dans/kunst vorm. Ik weet er zelf te weinig van om er veel over op te schrijven en heb al wel veel rondgevraagd maar mensen zijn niet al te gretig om er wat over te vertellen.

Kuda lumping is een vorm van dans dat ‘paardjes’ gebruikt van bamboe. Het gaat gepaard met een soort van orkest in de vorm van gamelan. Dat zijn een soort van gongs met een bijbehorende zang (wat ik vind door merg en been gaat). Het is meestal een groep jongens/mannen die deze dans doen. Je hoort het geluid van de zweep en dit staat voor de input van de mystieke krachten die dan bezit kunnen nemen van de geest van deze spelers. De spelers hebben een soort speciaal tenue aan met felle kleuren die allemaal een betekenis hebben, bellen om hun enkels, en de acteurs berijden dan hun paardjes, springen en rollen over de grond. Maar het is niet alleen de dans wat deze mensen doen, maar het gaat vaak gepaard met uitzonderlijke stunts, zoals het eten van scherven van lampebollen, springen in een kokosboom en rijten stukken van deze boom met hun blote tanden, soms zelfs met messen die overal ingeprikt worden. Dit alles schijnt zonder pijn gepaard te gaan, zelfs de messen komen er zonder bloed weer uit.

Hoe langer het ‘spel’ duurt en de muziek opzwepender wordt des te raarder en fanatieker worden de spelers. Elke keer word er door een met een zweep geslagen door iemand die de groep in beheer heeft, en ook een hogere macht bezit om de andere geesten te bedwingen. Bij elke klap voelen de dansers zich sterker, machtiger en minder kwetsbaar. In deze fase, worden ze vaak nog wilder en doen dingen die voor een mens normaal echt niet kunnen.

Kuda Lumping spelers zijn vaak ook vuurvreters. De kleuren van de kleding is over het algemeen rood, wit en zwart. Rood staat voor dapperheid en spirit. Wit staat voor de reinheid van het hart en gedachten dat reflecteerd 5 zintuigen, en het zwart juist het tegenovergestelde, het kwaad.

Deze hele attractie vol van mystiek en gevaar, wordt geleid door een leider die bovennatuurlijke krachten bezit, zoals een shaman of toverdocter. Deze leider bezit veel bovennatuurlijke krachten en heeft het vermogen om de dansers weer terug te brengen uit hun bezetenheid. Hij heeft de verantwoordelijkheid over deze hele attractie en draagt zorg voor de wonden als hun act over is. In psychologisch oogpunt, zijn deze dansers een soort medium. Zij worden gebruikt door een van de geesten. Hierbij worden zij in trance gebracht, waarbij ze niet langer weten waar ze zich bevinden en zullen zich op een ongecontroleerde manier gaan gedragen.

Er zijn heel veel gevaren die gepaard zijn met deze dans. Niet alleen lichamelijke gevaren, maar ook de geestelijke. Maar ook trauma’s die hier opgedaan worden. We hebben bijvoorbeeld een vriend die als kind gezien heeft dat iemand zijn hoofd bij deze dans afhakte en het hoofd werd de kring rondgedragen en daarna weer opgezet. Hij is nu 35 en nog steeds heeft hij er nachtmerries van.

Sommige informatie van hierboven heb ik van internet gehaald en ook van verhalen van de mensen om ons heen, maar ook van wat we vandaag hebben gezien.

Hieronder nog wat foto’s van vanmiddag:

Een van onze buren was een dukun, of medicijnman. Hij is pasgeleden overleden. Nu was hij in een droom verschenen aan iemand in onze kampung en had hij gevraagd om een ‘kuda lumping’ te organiseren. En aangezien voorouders hier veel invloed hebben, ook al zijn ze overleden, werd dit verzoek ingewilligd. Ik stond met een paar buurvrouwen te praten over deze dans, toen er ineens een golf van angst door de menigte ging. Een van de dansers uit de groep was door de muziek dusdanig opgezweept dat hij ging rennen naar de woonplaats van de geesten, nl de begraafplaats achter ons huis. Dus kwam die ‘riok’ zoals ze deze mensen noemen vlak langs on heen gestierd met een waas in zijn ogen.. best beangstigend allemaal, want het was allemaal zo’n realiteit. Hier gingen wat begeleiders van deze danser achter hem aan om hem een beetje in bedwang te houden.

De volgende kwam niet lang daarna… ook op weg naar de begraafplaats en dus langs ons huis heen.

..en toen de derde ‘riok’ die een jas van de overleden dukun aanhad. Ik weet niet precies waarom dat was, maar ik denk voor extra kracht of de nabijheid van de dukuns geest.

De straat stond volgestouwd met brommers..

Vervolgens kwamen ze weer terug van de begraafplaats.. hier zie je duidelijk het jasje dat hij aanheeft van onze overleden buurman. Ik zie hem nog zo zitten in dat jasje voor zijn huis.. Je ziet misschien wel zijn verdwaasde/bezeten blik in zijn ogen..

Deze danser had zijn hele gezicht nog onder de rijst gesmeert zitten.. De geest had waarschijnlijk om rijst gevraagt en dat vreten ze dan net als beesten..

Ook deze danser droeg iets van de overledene.. deze sarong had hij vaak aan. Ook weer een power element. Maar ook zoals je ziet nog heel jong.

Dit alles speelt zich af op een veldje zo’n 10 meter bij ons huis vandaan. Het is precies voor het huis van de overleden dukun, waar het muziek gedeelte ook opgesteld staat. Je ziet hier de gongs.. De man in het zwart bevond zich onder het publiek toen een geest ook van hem bezit nam. Dus ook daar ben je niet veilig gesteld.. en waren de geesten dus echt overal om ons heen aanwezig. Zo tastbaar!

Hij kiest hier een paard uit, of eigenlijk moet ik zeggen niet hij maar de geest die bezit van hem heeft..

Toen werden nog meer mensen van het publiek bezeten..

En voor de mensen en kinderen hier? Is het eigenlijk niet meer dan ‘er is iets te doen in de buurt’ een attractie.. Met rijdbare stalletjes erom heen die lekkers verkopen. Maar wel een attractie die men heel serieus neemt!

En wat heeft u/jij vandaag gedaan?

En er waren veeeeeeeeeeel cadeautjes!

Oh… wowie!!

‘Mam, mijn droom is gelukt! Ik heb nu een Nintendo!’

Als tweede op haar verlanglijstje stond een step, en die heeft ze nu ook. Helemaal trots!

This time a special blog for all people that follow or read or just scroll through our weblog..

I used google analytics to see how many visitors and from where were looking at our weblog.. It is a fun tool to give you a lot of information about the visitors. Visitors trending, visitors loyalty, map overlay.. etc. So i found out my most frequent visitors come from many different countries. Top 10 is: 1. Netherlands 2. Indonesia 3. Germany 4. France 5. Belgium 6. South-Africa 7. Colombia 8. Australia 9 Bangladesh 10 United Arab emirates.. Hmm.. i wonder how many people that are visiting  can really read the things i write down, and how many i really know.. Every day i have still about 85 – 90 people visiting here! And honestly i didn’t expect that!

But i would really like to know my secret visitors.. im just kinda curious to get to know some people that are reading this blog.. So if you are one of the people from this top 10 list or that 85+ people a day that never leaves a comment… this is the time friends!

Anyway, thank you for visiting and if you would like me to write sometimes in English.. please ask me to… and i might sometime;-)..

Love, Edith

Britt vond het helemaal stoer dat ik een echte fotoshoot van haar alleen ging maken! D’r lievelingsshirt ging aan, mooie haarband in en we hebben echt leuke foto’s van haar gemaakt. ‘t Is ook een mooie meid!

Levi vindt foto’s maken kinderachtig. Evenals je haar laten knippen. Dat doe je niet meer als je groter wordt: dan moet het stoer en lang zijn. Nou ja, samen met zijn vriendje wilde die dan wel even poseren. Of later, met ome Sjoerd. Zijn grote vriend. En heel stiekem heb ik er ook nog twee van hem alleen gemaakt.

En dan hebben we de kleinste druif nog: met haar eigenwijze bekkie. En haar ‘neeeee’ als ze niet wilde.

Hieronder gewoon een heleboel foto’s in willekeurige volgorde van vier schatten!

Deze twee lijken echt zoveel op elkaar…

En dan een foto met alle vier. Mooi idee, maar nee. Dat werd lastig met kleine Sofie.

Nou ja, deze dan toch nog. Als ze van de zomer in Nederland zijn, gaan we het nog maar eens proberen.

Lol maken met ome Sjoerd. Sjoerd is Levi’s grote vriend.

Ik kon niet kiezen welk bekkie, daarom maar een collage.

-Jojanneke heeft ons opgezocht in haar Azie-reis, wat was dat gezellig! Eindelijk weer eens wat vriendinnentijd!

-Sjoerd en Jonneke zij ook bij ons geweest met koffers vol lekkers… en wat zijn een tante en oom toch speciaal.. we zijn zelfs even naar de zee geweest!

-Ernst-Jan en Britt zijn afgelopen week in Singapore geweest, waar ze de laatste controles en onderzoeken hadden om de hele operatie af te sluiten. Wow, wat zijn we dankbaar, want we hoeven niet meer terug te komen… nou graag!

-Ilses verjaardag, supergezellige dag maar door alle drukte nog niet echt gevierd voor vriendinnetjes hier. Stapels kaarten en kadootjes opgestuurd uit Nederland laat ons het gevoel geven dat we nog zeker niet vergeten zijn!

-Sofie haar mama-wordt-er-moe-van-tijd.. dikke kiezen die doorkomen en nog meer dikke rode knobbels die zeer doen, niet willen slapen, verlatingsangst hebben. Ik moet zeggen dat ik dit eigenlijk niet meer herinner van de anderen. Even doorbijten denk ik, maar ik ben daar zeker geen ster in!

-Raporten van de kinderen gehad voor dit kwartaal, waar ze eigenlijk allemaal prima scoren. Testen afgelopen week, soort cito toets in Nederland.

-Het aftellen is begonnen.. nog 6 of 7 weken voor we onze voeten weer op Hollandse bodem zullen zetten voor 2 maandjes.

Over dit laatste even een apart stukje..

Vrienden en familie vragen ons nog al eens of we er zin in hebben om weer naar Nederland te gaan. Met dat mensen dit vragen vliegen er altijd een heleboel gedachten door mijn hoofd heen en weer.  Want er zijn zoveel dingen die hieraan gekoppeld zijn! Over het algemeen antwoord ik zoiets als dat ik het allemaal wel dubbel vindt.

En ik denk dat dat ook precies verwoordt hoe ik het voel. Allereerst is er geen sprake van dat we  nu hier met z’n allen zitten af te tellen tot we weer terug gaan. We hebben hier ons leven nu, en dat leven is gewoon erg druk. We hebben hier ‘ons’ huis, hebben Indonesische vrienden waar we tijd mee doorbrengen, eten het eten van hier, hebben hier ons werk, onze kinderen gaan hier naar school, proberen hier ons ‘thuis’ te voelen, vinden ‘powercuts’ electriciteits storingen normaal, vinden het kris-kras door elkaar sjezende verkeer normaal, zien alleen ‘blanken’ op school, altijd contant betalen, .. en dat gaat goed. Zo goed dat we ons hier best ‘thuis voelen, maar….

We hebben natuurlijk ook het andere land, Nederland. Daar waar onze familie woont, een grote groep vrienden, bekenden. Waar het overgrote deel van onze herinneringen zijn, maar dat geldt vooral voor Ernst en mij, want de meeste van onze kinderen wonen langer hier in Indo als dat ze in Nederland hebben gewoond. Het land waar hele lieve kaartjes vandaan komen, en soms zelfs pakketjes. Het land waar papa en mama soms grappige verhalen over hebben. Het land waar er zulke heerlijke jaargetijden zijn. Het land waar je zomaar even lekker een eindje kan gaan fietsen, zelfs alleen naar school. Het land van de zuivel en supermarkten waar je zomaar alles kunt krijgen. Het land van de HEMA en de H&M. Het land waar ik me het meest verbonden mee voel.. althans ik voel me wel een Nederlander.

Maar hoezeer ik me ook Nederlander voel en onze kinderen zullen zeggen dat ze Nederlands zijn, we zijn wel anders dan een gemiddeld nederlands gezin. Er zijn zoveel dingen die voor ons straks weer even nieuw zullen zijn: Oja, ik kan gewoon pinnen bij de kassa en hoef dus niet meer stapels contant geld op zak te hebben als ik boodschappen ga doen. Hey, er knijpt niemand in mijn wangen mama, en waarom kijkt er niemand naar me.. Wat raar, gaan we echt met de fiets met z’n allen? Hoezo moet ik naar een creche. Wat doet die man daar in dat zwarte pak op die hoge stoel? Die mevrouw noemt zichzelf tante, welke tante is dat ookalweer? Mam, wat betekend dit woord in het Nederlands, ze vinden dat ik zo raar praat. Echt waar, parkeerschijf, wat is dat ook alweer? U bedoelt dat ik niet op deze door-het-rode-licht-rij boete kan afdingen? Met een leeg karretje weer uit de supermarkt komen, omdat het aanbod zo overweldigend is dat ik niet kan kiezen, wat eten mensen hier ook alweer? (dat overkwam me de laatste keer in Nederland) Wat toetert die man toch, ik rij toch goed? Dichte schoenen aan de hele tijd. Jas aan als je naar buiten gaat, wat is een jas?  Oja, je krijgt hier geen hulp bij het vliegveld als je met kleine kinderen aan het reizen bent, geen mensen die vragen of alles goed gaat.

Dan natuurlijk nog het wonen in Nederland.. we hebben nu nog geen enkel idee waar we straks zullen gaan slapen. Er zijn mensen druk voor ons aan het zoeken, maar vooralsnog is er nog geen vaste plek bekend. Soms bekruipt ons het gevoel van, hadden we ons huis maar niet verkocht, dan hadden we in iedergeval elke keer een plekje om bij ‘thuis’ te komen. Er komt een heleboel bij kijken om ‘even’ naar nederland te gaan.  Ik vind het in elk geval een heel gedoe. Het is een hele heisa voor een gezin van 6.

Dus als iemand nog een huisje/ appartementje weet voor 2 maanden, trek maar aan de bel! Het zou fijn zijn als het wat centraal in het land is, zodat het makkelijk is om overal te komen.

Maarrrrr, we hebben zeker ook zin om weer even alle lieve bekkies te zien daar, te genieten van alle leuke en lekkere dingen. Mensen weer even face-to-face te kunnen spreken…

….dus tot over niet al te lange tijd!

(misschien dat ik na deze blog toch maar ga aftellen )

Ernst-Jan houdt namelijk erg van voetballen en elke dinsdagmiddag stapt hij samen met zijn Indonesische team het veld op. Ontstressings therapie noemt hij dat! Vorige week dinsdag mocht hij ook weer op ‘therapie’. Helaas pakte dat deze week niet heel goed uit en na een aanvaring met een Indonesische tegenstander (die 2 koppen kleiner was en derhalve +/- 2,5 m. de lucht in vloog, even met zijn hoofd schudde, weer opstond en verder rende) zat hij na 10 minuten al weer aan de kant met een van pijn verwrongen gezicht. Volgende dag toch maar even bij een fysiotherapeut van de internationale school geweest. Het leek een verrekking over verstuiking te zijn van waarschijnlijk de meniscus. Helaas na 10 dagen loopt hij nog steeds te hinkepoten en heeft nog behoorlijk pijn. Nog maar een keer naar de fysiotherapeut. Deze deed nog een aantal testen en vertelde dat het waarschijnlijk toch beter was om een MRI-scan te laten maken. Zo, verzekering gebeld en iemand van de medische staf gesproken. Na een aantal wel gerichte vragen kwamen ook zij tot de conclusie dat een MRI-scan waarschijnlijk een goede keuze zou zijn.

Dus vandaar ons volgende ziekenhuis bezoek. MRI here we come!!!

Soms moet ik even een pauze inlassen om als die gedachten die ronddansen in mijn hoofd de kans te geven om gehoord te worden. Dan voel ik de positiviteit en creativiteit van dit alles. Heerlijk.

Maar soms wordt ik gewoon gek van mijzelf. Het leven bestaat uit zoveel keuzes, en voel ik mij soms overweldigd door alles. De verantwoordelijkheden, het volwassen zijn. Soms wil ik gewoon weer even kind zijn en niet hoeven na te denken over alle gevolgen van keuzes, maar gewoon doen wat in je opkomt. Een van de quotes die ik prachtig vind is deze:

Dance-like no one’s watching you
Sing-like no one can hear you
Love-like you’ve never been hurt before
Live-like it’s heaven on earth

Ik denk hier vaak over na. Hoe blijf je dicht bij jezelf, zonder opgeslokt te worden door de ander, of de ander te willen pleasen? Hoe vind je de balans tussen het open staan voor een andermans adviezen, maar ook je grenzen aangeven? Welke plaats heeft geloof in God hierin?Hoe heeft Hij mij gemaakt, en in hoeverre laat ik mijzelf toe te zijn zoals God mij gemaakt heeft? In hoeverre omarm je je gevoelens en gedachten, en in hoeverre ben je er tegen aan het strijden?

En mijn hoofd die spint intussen alsmaar door.. Overuren maakt het tegenwoordig. Ik maak het mezelf vaak zo ontzettend moeilijk.. in mijn hoofd. Zo ingewikkeld dat ik het niet eens in woorden kan vertellen wat er allemaal rondtolt. Dan wilde ik wel dat er een pauze knop op zat.

Maar het even opschrijven, en het aan de boze enge buitenwereld bekend maken, helpt soms wel even. Even adem halen.

Bedankt dat je even op de blog komt kijken, en nu nietsvermoedend dit stomme cryptische gebazel aan het lezen bent…

Tot snel!

Elke avond wordt er een stukje verder gebouwd aan deze supergave motor van Technisch lego!

Edith is bezig met een cursus om ook sieraden te kunnen maken van zilver en koper. Dit doet ze in Yogyakarta. Deze stad is zeer bekend om haar zilverbewerkingen en Edith leert hier op tradionele wijze sieraden te ontwerpen en te maken. En ja je moet de foto’s hieronder zelf maar bekijken en ik weet zeker dat jullie ook verbaast zijn.

zilveren armband

Koperen hanger

Zilveren ring met rode robijn

Binnenkort zal wel het een en ander op haar website verschijnen want zodra ze thuis komt uit het naaiatelier worden alle gereedschappen thuis op tafel uitgestald en wordt er zilver bewerkt. Echt niet te geloven! Ed ik ben super trots op je!!!

‘

Vulkaanas wordt keihard na een tijdje. Dit moest allemaal worden weggehakt voordat er een nieuwe vloer kon worden aangelegd.

De oude watervoorziening is gesloopt en er wordt langzaam een begin gemaakt voor een nieuwe.

Engelse les op de kleuterschool!

Bouw van de nieuwe watervoorziening!

Kobi van Papua! Hij is onze bouwbegeleider op de Merapi!

Het tweede team bestond uit 5 Indonesiers, 1 Colombiaan, 1 Canadees en 1 Zwitser. Ook zij kwamen 2 weken. We hebben hen de eerste dag een orientatie gegeven waarna ze bijna de volle twee weken op de Merapi hebben doorgebracht. Zij hebben het werk rondom de watervoorziening en de toiletten voortgezet en hebben tevens flink wat schilderwerk verricht in een kleuterschooltje. Daarnaast werd er ook nog een nieuwe betonvloer gestort voor het kleuterschooltje zodat de kinderen daar weer veilig kunnen spelen. Zie de foto’s:

Een van de nieuwe watervoorzieningen!

En bij nieuwe toiletten hoort ook een nieuwe septie tank en deze moet helemaal met het handje worden uitgegraven. +/- 7 m. diep

Een van de toiletten die tot nu toe werden gebruikt. Een gat in de grond met een zeiltje er om heen!

Een van de algemene toiletten +nieuwe watervoorziening in aanbouw!

Aanbouw van een kleine watervoorziening.

Een opgeknapt kleuterschooltje. Het dak ligt nog vol met vulcanisch as wat inmiddels versteend is.

En ook de binnenkant werd aangepakt.

We willen iedereen nogmaals bedanken voor de giften die we hebben ontvangen. Zonder deze giften hadden deze projecten niet gestart kunnen worden. Super bedankt allemaal!!!!!

Maar nog geen 10 minuten op plaats van bestemming, herinner ik me ineens weer waarom we het ook al niet zo vaak doen. We waren bij een soort van koffieplantage, waar een speeltuintje bij is, een klein treintje dat rijd, en waar je een ritje op een paardje kunt maken. Voor de kids natuurlijk heel erg leuk. Dus uitgelaten vliegen ze alle kanten op om te schommelen, te wipwappen en te glijden.. Alle indonesiers kijken eerst nog heel afwachtend naar dat stelletje wilde witte mensen wat hun rust komt verstoren. Totdat 1 van hen het aandurft om sofie bij haar wangen te knijpen met een overwinningsgilletje haar familieleden te roept om haar haar eens te voelen. Sofie kijkt de kat uit de boom, en kruipt wat dichter tegen de mama aan. Opeens komen er uit alle hoeken en gaten mobieltjes uit zakken waar foto’s mee worden gemaakt van onze mooie ‘berbie (barbie) pop. Neeej, roept sofie, ze vind het echt niet leuk meer nu. Onze andere kids hebben inmiddels al veiliger haven opgezocht en zijn weggerent. Zo gaat het nu vaak, als we eens even lekker rustig iets met ons gezin willen doen.

We hebben net van de week besloten dat we deze zomer even naar nederland komen om onze familie, vrienden  en bekenden op te zoeken, en even adem te halen. We hebben er super veel zin in, al zijn er best wat dingen, wat lastig is om achter te laten hier. We hopen dat dit met de juiste sturing zal gaan lukken. Enne, ik heb er ook zin in om een incognito lekker de natuur in te gaan of te winkelen zonder dat je het ‘objek wisata’(bezienswaardigheid) bent. Eerst maar eens een grote zonnebril aanschaffen….

En iedereen houdt ook gewoon van oliebollen!

‘ s Avond hebben we samen met nog een andere Nederlandse familie oudejaarsavond gevierd! Heerlijk patat met kip nuggets gegeten, spelletjes gedaan en natuurlijk hadden we wat vuurwerk kunnen regelen.

Iedereen een heel goed, gezond en gezegend nieuwjaar toegewenst!!!

Oke en dit is geen centerparks!

We hadden onze trainingsruimte in kerstsferen gebracht hoe moeilijk dat ook is terwijl het buiten zo warm is!

Britt verzorgde een dans optreden voor de hele groep.

We hadden kadootjes geregeld voor iedereen die het feest bijwoonde.

Onze medewerkers hadden kerstliederen ingestudeerd!

Een waterton diende als trom en het klonk fantastisch

We hadden een goede voornemen boom gemaakt. Iedereen mocht zijn goede voornemens of wensen opschrijven op een kaartje wat in de boom werd gehangen.

Het is de bedoeling dat deze boom het hele jaar blijft staan zodat het ons herinnert aan het feest en onze voornemens en wensen voor 2011!

We hebben een soort van dansspel gedaan.

En natuurlijk hebben we met elkaar gegeten.

Het was een fantastisch feest en we zijn enorm blij dat we dit samen konden vieren met mensen die vaak niet heel veel te vieren hebben. Afgelopen zaterdag konden ze even alles opzij zetten en gewoon heerlijk genieten met elkaar, van kerst en van een heel mooi feest.

hier een gedeelte van mijn frustratiemuur…

Bleh, bleh,bleh..

Even wat close-ups om jullie eetlust te prikkelen...

Heerlijke soort suikerspinachtige lieve schimmels..brr om nachtmerries van te krijgen.

oja, en als die vrijwilliger zich op een wonderlijke manier toch aandient, is er een waterpomp die het niet goed doet, dak dat lekt,een muur die geschilderd moet worden, een gasheater waarbij als je wilt douchen je naar buiten moet om eerst de gasslang eraf te halen, vervolgens weer op te doen, terug naar de douche te lopen, douche aan te doen en kijken of ie aanslaat, zo niet dan heb je een koude douche. En nog een hele lijst klusjes..

Dus, heb je ineens niets in de kerstvakantie te doen? Kom snel!

Pffieuw… volgende week hebben we besloten om een beetje rustig aan te doen, en wat leuks met de kids te gaan doen. Iemand nog een leuk idee? De opties zijn niet zo veel hier.

Ernst gaat met de 3 oudsten en nog wat vrienden een nachtje wildkamperen, dus hebben sofie en ik een nachtje lekker het rijk alleen. Hoop dat ze niet weghozen met die stortregens op het moment, en dat de tentjes niet lek zijn.

Zo, ik heb nu even iedereen deelgenoot gemaakt met mijn klaagzang, ik ga maar weer eens wat doen!

Voor de medewerkers en vrijwilligers van de stichting en voor wat vrienden om ons heen heb ik vandaag een klein kadootje gemaakt. Gewoon om hen te bedanken voor alle inzet en de liefde die ze ons geven. Maar we beseffen ook heel goed dat er nog minstens eens zoveel mensen in Nederland en daarbuiten zijn, die eigenlijk net zo’n kadootje verdienen. Helaas gaat het niet lukken om het over de post te versturen, zoveel geld heeft sint afgelopen 5 dec nou ook weer niet achtergelaten in onze sok.. maar met ons hele hart kunnen we zeggen dat we dit met alle liefde even bij jullie langsgebracht zouden hebben!

Zelfgemaakte feel-warm-inside-mix!

Made with love

Voor diegenen die denken zoiets wil ik ook maken hier het recept:

4 amerikaanse cupmaten poedermelk (staat wel op een maatbeker aangegeven)

1 cup coffiemelkpoeder

3/4 cup cacao

1/8 theelepen zout

1 1/2 cups suiker

Mix dit en doe het in een luchtdichte pot of bak. Vul een mok voor ongeveer 1/4 met deze mix en vul de mok dan tot de rand toe vol met heet water..

Voila…home made happines..

Oja,.. in nederland schijnt dit spul gewoon kant-en-klaar in de supermarkt te staan en heet dit  chocolademelk poeder!!

lagen van lekkers!

met mijn zelfgemaakte vriendje pukkie..

Fijne dagen allemaal, een ieder op zijn plekje!

Alle buuven op bezoek..

Jaja… het is inmiddels al even geleden, en ik weet dat ik jullie nog een verklaring tegoed ben over mijn ‘ongeluk (je)’. Nou, komt ie:

Een paar weken geleden reed ik op ons brommertje op weg naar de internationale school om onze 3 schoolgaande kids op te pikken. Ja jullie lezen het goed, dus met z’n 4-en op de bromfiets.. Ernst-Jan had de auto mee naar de merapi om hulpgoederen te brengen, dus ik op de brommert. Nog geen paar hondert meter onderweg en daar gebeurde het: ik zag ineens een inmens groot bord op mij afkomen, en er was geen houden meer aan. Ik lag er al onder voor ik er erg in had. Nou was het niet zomaar een bord, maar een verkiezingsbord van 3 bij 5 meter waar een levensgrote foto van een verkiesbare burgemeester(-es in dit geval). Gelukkig zag een buurjongen dit alles gebeuren, want hij is chauffeur van een ankot (soort klein mitsubitsi openbaar vervoersbusje. Hij heeft geholpen het bord en de brommer van me af te halen, want ik kon me niet verroeren. Lag in een grote plas benzine, die gelijk uit de brommer stroomde, klem onder de brommer. Nu kan er nog een lang verhaal volgen, maar in het kort: ik had een mega-ei op mijn enkel met overal wat bloederige schrammen, naar het ziekenhuis voor foto’s nix gebroken gelukkig, iemand in dienst van de burgemeester in spe kwam bij ons bemiddelen voor alle kosten want wilde geen stemmen verliezen, buurjongen kreeg zwijggeld, ik met krukken weer naar huis. O en wat was ik blij dat ik een helm ophad! Natuurlijk zul je als nuchtere hollander denken, natuurlijk doe je dat! Nou nee, niet hier. De meesten rijden zonder helm. Maar ik moet ook bekennen dat de helmen hier ook niet zoveel voorstellen, maar door dit plastik gevalletje had ik gelukkig geen bord direct op mijn kop!

Maar het meest mooie was wel voor mij dat de buren gelijk klaarstonden om me te helpen, ze kwamen langs om te kijken hoe het ging en boden hun hulp gelijk aan. Sjonge wat is het een mooi iets als je het gevoel hebt echt opgenomen te zijn in de buurt! Nog steeds wordt ik soms gefrustreerd om het geval dat ze niet komen opdagen omdat ik een sieradeworkshop heb georganiseerd voor de buurvrouwen en ze niet communiceren dat ze niet komen, dat er zonder aan te kondigen een mega microfoon arabische muziek loopt te bleren met mega subwoofers waar de ramen van ons huis echt in het kozijn van trillen voor een of andere traditie, en nog steeds snap ik heel veel niet over hun cultuur, maar na deze 10 minuutjes ‘even horen hoe het gaat’ overwint het gevoel dat het fijn is dat ik bij hen mag wonen!

O, en we hebben gelijk een nieuwe datum geprikt voor de workshop: komende zaterdagavond!

We hadden van wat lieve familie wat heerlijke pepernoten, taaitaaipopjes en ander sinterklaas lekkers opgestuurd gekregen, wat we netjes tot gisteren hadden bewaard. Britt, Ilse en ik hadden voor iedereen een zakje met dit echte nederlandse lekkers gemaakt, zodat iedereen kon meegenieten en een beetje ‘nederland’ in een zakje mee naar huis konden nemen:

mmmmmmjam

Zelfgemaakte taaitaai, pepernoten uit nederland en zelfs marsepein! O en in dat rechterhoekje was bortstplaat wat ik heb gemaakt in 3 smaken.

Iedereen had ook nog wat extra lekkers of eten meegenomen. Zo hadden we kippensoep, champignonsoep, bolletjes, appeltaart.. gewoon teveel om allemaal op te eten.

Vol verwachting in onze keuken. Een vriend hier deed een poppentheaterstuk, waarbij een 'sinterklaas' ineens ook tevoorschijn kwam door het gezang van de kinderen.

en deze creatieve geest wist op een superleuke manier het hele sinterklaasconsept in te pakken,.. Sint is wel heel erg gul geweest dit jaar, een hele bak met kadootjes die niet eens meer in de zak pasten!

en als je lang genoeg wachtte, dan kreeg je van hulppieten Anoek en Britt een kadootje! Wat een feest!

Toen was het tijd voor de grote kinderen en volwassen om een sinterklaasspel te spelen. Voor de kinderen had ernst een sinterklaas film opgezet met een beamer. Helemaal leuk!

Het was een heel geslaagd sinterklaasfeest en wil ook iedereen nogmaals bedanken die hier een bijdrage aan heeft gehad!

Tot volgend jaar sinterklaas! ( en dan verwacht ik toch minstens wel dat hulppiet van de da costastraat ons komt vergezellen… ze heeft het er zovaak over ;-P)

Wat een dankbaar en blij mens voelde ik me gisteren! (en dit is geen geslijm!)

Taart met kaarsjes!

En denk maar niet dat Sofie iets te kort komt

Dat kun je wel zien, dat is ZIJ..

Ze is de

liefste moeder van de hele wereld voor haar kinderen

meest veelzijdige echtgenote

liefste (schoon) zus

zeer gewaardeerde vriendin

inspiratiebron

en nog veel meer!!

We wensen je een hele mooie, fijne dag… met lieve mensen, leuke cadeautjes en nog wat lekkers!

Al zijn we niet in de buurt, we eten een Hema-taartje speciaal voor jou, en drinken we een (eventueel non alcoholic) wijntje op je!

Gods zegen over elke dag van het volgende levensjaar en heel veel liefs van ons allemaal!!

Niet van echt te onderscheiden toch?

Pirates of the caribean… stoer hoor!

Viking prinses

Ik ben pipi longstocking lalalala...

Ilse's juf even uit Dr. Seus gestapt

Fancy Nancy

Wat is er leuker om je als jou superhero te verkleden?

Niets is te gek...

beauties..

Levi is zo'n grote trotse broer, hij schrijft er zelfs op school over!

Deze tekening hoort bij het verhaaltje. Levi met Sofie op zijn nek. Is het niet lief?

Lekker samen tv kijken

Het inpakken van alle spullen was nog een heel werk gelukkig maken velen handen licht werk.

Na hard werken 2 auto’s helemaal volgeladen!

We hebben echt een fantastisch team van lokale mensen. Echt we zijn super dankbaar dat we met hen samen mogen en kunnen werken.

Omdat het weer erg helder was konden we zelfs de top van de berg zien roken. Gelukkig voor ons dat de wind de andere kant op stond waardoor we hier verder geen last van hadden.

Op de weg naar onze bestemming lag zoveel as dat het net leek alsof het hier gesneeuwd had. Echt heel bizar om dit mee te maken en hier in rond te lopen. Soms gooide de auto voor ons zoveel stof en as omhoog dat we moesten stoppen omdat je gewoon echt niets meer kon zien.

De weg naar onze bestemming deed me nog het meest denken aan een soort film set. Overal waren bomen omgeknakt om omgebogen en alles was grijs en doods en was bedekt met een dikke laag as.

Als we op een van onze bestemmingen kwamen dan riepen we dat iedereen uit het dorp kon komen en dat we speciaal iets mee hadden genomen voor de vrouwen en kleine kinderen.

De kinderen hier boven op de foto zijn hier zelfs blij met een pak oplosmelk. Echt super om al die dankbare gezichten te zien.

En natuurlijk moest ik op de foto met mensen ze zijn altijd verbaast over mijn lengte hahaha. Op een gegeven moment vroeg ik aan een paar kinderen of ze wel eens een ‘orang putih’ (witte mens) gezien hadden. Ze knikten van nee en toen moest ik ze natuurlijk allemaal een hand geven. Deze mensen spreken voor het merendeel Javaans en komen niet of nauwelijks van ‘hun’ berg.

En hier een klein meisje met haar kleine zusje op haar rug. Ik schat in dat ze zelf nog geen 8 jaar was!

En zo ziet je auto er uit naar een rit over hele kleine stijle bergpaadjes. Soms was het best gevaarlijk en reden we langs ravijnen van meer dan 300 meter diep. Dan slik je toch wel even! Gelukkig weten we ons geborgen in Hem.

Het was een super intensieve spannende en dankbare dag en zeker voor herhaling vatbaar. We hebben nog heel veel spullen in onze voorraadkamer en we gaan deze zeker binnenkort ook wegbrengen. We zijn dankbaar voor jullie giften en gebeden. En hopen jullie natuurlijk op de hoogte te houden van de ontwikkelingen hier. Onderweg naar huis kreeg ik echter nog een vervelend telefoontje van Edith. Ze had namelijk een ongeluk gehad met de brommer en was nu in het ziekenhuis voor controle. Gelukkig is ze inmiddels weer thuis en gaat het redelijk met haar. Waarschijnlijk morgen meer hier over in een nieuw logje! En verder hoop ik dan nog wat meer foto’s de plaatsen van onze tocht.

Als je het nieuws rond de vulkaan een beetje volgt dan heb je kunnen lezen dat er inmiddels 122 doden zijn gevallen. Meeste mensen worden verrast door zogenaamde hete wolken. Deze zijn rond de 750 graden celsius en komen met een snelheid van 100km/uur van de berg. De gevaren zone rond de berg staat nu op 20 km vanaf de krater. We hebben gehoord dat onze plaats op ongeveer 24 km ligt maar dat weten we niet zeker. Het lijkt me een beetje te dichtbij. Maar goed we houden alles hier goed in de gaten en bidden dat het niet nodig zal zijn dat we moet verkassen. Inmiddels zijn er meer dan 100.000 mensen geevacueerd heel veel mensen zijn in het ziekenhuis opgenomen met brandwonden. Bid voor deze mensen. Via Elisha hebben we contact met een medisch team uit Singapore. Mogelijk dat zij ons later nog kunnen helpen als de rust weer een beetje is weer gekeerd.’

Inmiddels hebben we een kamer in het huis van Elisha omgetoverd tot opslag ruimte. We hebben inmiddels een voorraad rijst, eieren, noodles, enz. enz. Als de kust weer een beetje veilig is hopen we deze hulpgoederen weg te brengen.

Opslagruimte met hulpgoederen! Via giften hebben we deze goederen kunnen kopen.

Robin en BJ twee van onze medewerkers!

Een blad vanochtend bij ons in de tuin. Inmiddels beginnen de wegen ook sporen te vertonen van auto’s en brommers zoals je dat ziet bij lichte sneeuw!

Ook de auto zit helemaal onder vulkanisch as. Het is best bijzonder om dit mee te maken! We hopen en bidden dat het niet echt gevaarlijk zal worden hier! We hebben gelukkig al een uitnodiging gekregen van nederlanders op een ander eiland om als het te gevaarlijk word hier, bij hen te komen. Maar we hopen dat dat niet nodig zal zijn.

De grootste blaar is nu kapot.

S’avonds gingen we bij vrienden eten, en had ik er een verbandje met speciale brandzalf op gedaan. Maar dat trok ze er al vrij snel af. Als we nu vragen: Sofie, waar is de au? Laat ze haar handje met een zielig en heel serieus gezichtje zien.

We willen jullie laten weten dat we veilig zijn hier waar wij wonen. De stichting die we sinds kort hebben helpt vooral de slachtoffers van de ramp bij de vulkaan. Er wonen familieleden in deze kleine dorpjes op en rond de vulkaan. Afgelopen zaterdag hebben zij een trip gedaan hier naar toe en zijn gaan kijken hoe wij hen het beste van hulpgoederen kunnen voorzien. We vragen jullie om te bidden voor deze werkers voor kracht en wijsheid om in deze omstandigheden te werken.

Ondanks al het ergs wat er gebeurt zijn er toch nog mensen die gewoon naar hun werk gaan in de kleine dorpjes… geen werk geen eten. Hier een glimlach van hen voor jullie! Verder nog wat foto’s van het getroffen gebied.

Hier een foto van een van de recenste uitbarstingen:

Hier een gedeelte van het team wat afgelopen zaterdag van onze stichting naar de getroffen gebieden is geweest:

Een van de opvangplekken voor de gevluchte mensen:

Vernielde oogsten en natuur door de lagen en lagen vulkanisch as.

Hier waren al wat regenbuien overheen geweest:

Verder even een klein verhaaltje over Singapore. Voor degenen die er nog nooit zijn geweest: Singapore is een stadstaat. Dus het land bestaat maar uit 1 stad. Het is een supermoderne smeltkroes van allerlei culturen. De grootst vertegenwoordigde culturen zijn China, India, Maleisie en Britten. Er wonen dus over het algemeen heel veel expats en weinig oorspronkelijke bewoners. Het was wel weer even een verademing om ‘gewoon’ incognito over straat te kunnen zonder nagestaard te worden. Heerlijk. Britt en ik hebben de stad ook omgedoopt tot ‘de stad van hoge hakken’. Het is nog erger dan parijs, de vrouwen lopen op levensgevaarlijk hoge hakken, al winkelend, helemaal opgetut. Het zijn stuk voor stuk mensen die zo de catwalk af komen lopen. Ongelofelijk gewoon. We voelden ons wel een beetje uit de toon vallen ;-P Maar het was wel leuk om dat te bekijken. Het is een superschone stad waar dan ook echt niets op de grond ligt, geen blaadje, geen papiertje. Marmer is een veelgebruikt gesteente in gebouwen, vloeren, winkelcentra en huizen. Ook is singapore het land/stad van de fines, bekeuringen. Vergeet vooral je kauwgom niet uit je tas te halen als je het land binnenkomt. Voor het binnensmokkelen van kauwgom staat een boete van 10.000 Singapore Dollars(  5576 Euro!), niet eten of drinken in hun brandschone trein of stations anders riskeer je een boete van S$ 1000 (550 Euro), ben je in het bezit van drugs .. doodstraf zonder rechtspraak, 10 jaar gevangenis voor rijden met alcohol, en nog veel meer!

We zijn maandag geland en hebben nog even van de gelegenheid gebruik gemaakt voor dat Britt in het ziekenhuis ziek ligt te zijn om te stad in te gaan. Mega grote winkelcentra, met alle grote merken, wij zijn heerlijk Borders in gedoken, de supergrote boekenwinkel waar britt wat boekjes heeft gekocht om in het ziekenhuis te kunnen lezen. Maar je kunt er ook heerlijk op een bankje zitten om te gaan lezen in de winkel wat we dan ook heerlijk hebben gedaan. Eigenlijk lijkt het dan wel op een nederlandse bibliotheek. Verder nog even lekker de Zara ingeweest en lekker doorgesjuumt. Heerlijk. We zijn tot s’avonds laat op stap geweest! Vooral s’avonds is Singapore erg gaaf. Alle mooie gebouwen van geweldig architectuur zijn dan allemaal verlicht.

De volgende dag hadden we afspraken in het ziekenhuis en werd de operatie nog eens doorgesproken. Eind van de middag waren we klaar en zijn gezellig bij de ikea geweest om wat waxinelichtjes, stoffen en wat kleine benodigheden voor ons huis te kopen en natuurlijk lekker te eten. Moe en voldaan ploften we in bad, heerlijke luxe trouwens, om vervolgens in ons bed gelijk in slaap te vallen.Volgende morgen vroeg uitgecheckt bij het hotel en zijn richting Ziekenhuis Mount Elizabeth gegaan. Echt een prachtig ziekenhuis, volgens Britt leek het wel een beetje op een hotel. Een mannetje die je bagage voor je sjouwt, overal vloerbedekking en marmer. Nadat we 1001 formulieren getekend en gelezen hadden werden we naar Britt’s kamer gebracht. Een 2 persoonskamer op een gesloten kinderafdeling met vloerbedekking en naast elk bed een soort uitklapbaar slaapbankje. Mooie flatscreen tv en genoeg kastruimte. Daar werd Britt klaargemaakt voor de operatie met kleding, muts en infuus,maar ik moest haar beloven dat ik daar geen foto op de weblog zou zetten, pff pubergedrag. Verder werd ze naar beneden gereden naar de ok afdeling waar ik ook in een pak werd gehesen zodat ik mee mocht totdat ze in slaap was. Na 2,5 uur wachten was ze klaar en kwam de arts me ophalen om te vertellen hoe het was gegaan. Britt had het nog een beetje benauwd door de tube die in haar keel had gezeten, maar verder was ze alert. Ze hadden een ‘epidural’ hoe heet zo”n ding in het nederlands, ruggeprik?, gegeven voor de pijn na de operatie. Dat was wel heel fijn, want zo had ze geen pijn. Ze hoefde gelukkig de eerst paar dagen ook nog niet zelf te plassen want ze had een catheter. Verder heeft ze lekker genoten van haar boeken en het lekkers die we daar in de supermarkt konden krijgen.

Britt lag op een kamer samen met een Vietnamees meisje die een behandeling had voor haar MS.

Zondags mochten we naar huis. Tijdens onze tijd in het ziekenhuis hadden we kennis gemaakt met een Singaporese vrouw die ons op kwam zoeken. Via via had deze vrouw gehoord dat wij daar waren, het was zo leuk om bezoek te krijgen! Dan voel je je toch niet zo alleen in een vreemd land. Zij offerden hun bedden en een slaapkamer op van hun kleine appartement om ons een slaapplekje te kunnen geven. Wow, wat een gastvrijheid! Zo hoefden we niet een een duur hotel zoals de eerste 2 nachten, want de prijzen voor hotels zijn hier echt abnormaal in Singapore.

We hadden een rolstoel gecharterd van het ziekenhuis zodat we toch nog wat mobiel waren en ergens heen konden. Want we moesten na 2 dagen weer op controle komen. Onze lieve singapore vrienden namen ons mee naar Sentosa Island waar ze een waar snoepparadijsje hadden! Een giga winkel vol met snoep, niet normaal gewoon! Het water loopt je gewoon in je mond. We hadden daar voor Levi en Ilse een lolly gekocht om een stukje van deze beleving mee naar huis te nemen.

Deze Indiase ladies vroegen of ze met Britt op de foto mochten:

En kijk eens wat een vruchtbare grond ze hier hebben! Het snoep groeit hier gewoon aan de boom! Wie wil hier nu niet komen?

Britt en ik gesandwiched tussen 2 heerlijke jellybeans:

Britt durfde het aan om een cobra om haar neck heen te leggen…

tja, toen kon ik niet achterblijven..

Onze gastfamilie nam ons na de laatste controles van Britt, de middag voor we naar huis gingen, mee naar de dierentuin. Echt de moeite waard om te zien!

Onze gastfamilie, Colin en Yan, Isaac,Daniel en Sara:

Ons laatste eten in Singapore

Edith en Britt zijn nu niet meer in het ziekenhuis: maar logeren bij vrienden van vrienden: hele aardige mensen die heel goed voor hen zorgen. Weer zo’n reden tot dankbaarheid.

Morgen – dinsdag- moeten ze voor controle terug naar het ziekenhuis en woensdag mogen ze naar huis! Wat een heerlijk vooruitzicht!

Ze gaan haar urineleider losmaken van haar blaas en een nieuwe opening met klep creeren op het punt waar blaas en urineleider elkaar raken. We hopen dat ze door deze operatie geen infecties meer zal hebben, waardoor haar nieren beschadigen. We hopen en bidden op een hele goed operatie, en ook wat moeder/dochter plezier!

Britt ziet er al helemaal naar uit dat ze naar haar favo winkel kan gaan, Borders, wat een supergrote boekenwinkel is in Singapore. Een giga grote ruimte waar je boeken net als in een bibiliotheek kunt lezen en bekijken. Dus daar gaan we zowiezo even een kijkje nemen! Verder zullen we wel veel witte schorten zien de komende dagen….

Tot snel!

Zo kwam zag ik dit grote mensen en kinderen speelgoed: www.makedo.com.au/ , waar je echt de leukste en groot,groter, grootste bouwwerken mee kan maken, maar ook leuke kleine dingen die je  met kinderen kunt maken. Top gewoon!

Kunst in het park..

in je kantoor/school/bibliotheek etc..

iets doen met die doos van de boodschappen..

Idee om een modeshow op school te houden met handvaardigheid(of heet dat al anders tegenwoordig?)

plastic bekertjes …

Gewoon heel leuk!

Enig idee hoe parasieten eruit zien? Ik vind het op buitenaardse griezels lijken, en het word gelijk duidelijk waarom ik me zo vreselijk beroerd voel, je zou het maar in je hebben!:

of wormen die in je darmen parasiteren..

Wat hoort er bij ‘zoeken’? Jazeker, ik zocht,
en zegt u bij vloeken dus logisch: ik vlocht?
Welnee, beste mensen, want vlocht komt van vlechten.
En toch is ik ‘hocht’ niet afkomstig van hechten.
En bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin zegt men bij slopen ‘ik sliep’.
Want sliep moet u weten, dat komt weer van slapen.
Maar fout is natuurlijk ‘ik riep’ bij het rapen.
Want riep komt van roepen. Ik hoop dat u ‘t weet
en dat u die kronkels beslist niet vergeet.

Dus: kwam ik u roepen, dan zeg ik ‘ik riep’.
Nu denkt u: van snoepen, dat wordt dan ‘ik sniep’?
Alweer mis, m’n beste. Maar u weet beslist,
dat ried komt van raden, ik denk dat u ‘t wist.
Komt bied dan van baden? Welnee, dat wordt bood.
En toch volgt na wieden beslist niet ‘ik wood’.
‘Ik gaf’ hoort bij geven, maar ‘ik laf’ niet bij leven.
Dat is bijna zo dom als ‘ik waf’ hoort bij weven.

Zo zegt men: wij drinken en hebben gedronken.
Maar echt niet: wij hinken en hebben gehonken.
‘t Is moeilijk, maar weet u: van weten komt wist,
maar hoort bij vergeten nou logisch vergist?
Juist niet, zult u zeggen, dat komt van vergissen.
En wat is nu goed? U moet zelf maar beslissen:
hoort bij slaan nu: ik sloeg, ik slig, of ik slond?
Want bij gaan hoort: ik ging, niet ik goeg of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat nu een rater?
Dat geldt toch alleen bij een kat en een kater.

Je ziet, onze taal beste dames en heren,
is, net als ik zei, best moeilijk te leren!

Ik had nog een ikea stofje liggen, en met een lintje een een ruitje werd het een heel leuk ding!

Ik kan weer gaan bakken…

Oja, van de week was de bliksem ingeslagen.. onze internet modum, dvd/cd speler en tv naar de haaien! Inmiddels wel weer internet, maar de rest moet nog maar even wachten. Er wordt nu s’avonds lekker geknutselt, spelletjes gedaan en lekker vroeg het bed ingedoken Gelukkig ‘alleen’ maar deze apparaten, het had natuurlijk veel erger kunnen zijn, koelkast,vriezer, computer, printer, wasmachine zijn gelukkig ongedeerd gebleven!

Let your mouth breeze with this extraordinary water... met echte KROKODILLENTONG!

Je ziet hier dat het is verrijkt met 3 verschillende ingredienten. De jeruk nipis(limoen), daun sirih(blad met anticeptische werking), en lidah buaya(afgehakte krokodillentong!!!)

Wat ze al niet verzinnen om iets verkoopbaar te maken, al staat het nu al een week onaangetast in de kast, ik durf er nog niet aan te beginnen, stel dat er opeens duizend tanden in m’n mond beginnen te groeien en ik een staart ontwikkel?

Hieronder wat leuke foutjes die indonesiers maken, vooral als ze iets in het engels schrijven, wat toch steeds vaker gebeurt:

..voor als je iemand op wil ‘cheeren’

seriously....a condoommerk genaamd virgin, is dat geen contaminatie..?

wat? een zwembad vol brood, of hoe moet je dit anders zien?

Ik vraag me af of je er ook eten kan krijgen in plaats van 'pood'

een 'vers' supermarktje onderweg..

ik dacht ff dat deze nieuwsomroep krap bij kas zat en bij aan het beunen was in een andere branch

in een uitermate natuurlijke omgeving, en van natuurlijke materialen geproduceert..haha

i love you full...

really? safety or satisfy your hunger?

op een textiel winkel onderweg naar de dichtstbijzijnde stad.. bedcaver..

ik denk niet dat ik al die spullen 'op' mijn auto zou willen

op een giga poster in een net nieuw geopende mall/winkelcentrum

op zich niets mis mee, maar wel grappig omdat je zulke bordjes in nederland nergens zult ontdekken. Sommige mensen moeten nog echt leren om op een toilet te zitten ipv boven een gat in de grond te hurken.

om even in dezelfde sfeer te blijven, poep niet in de tuin! doe het in het gat in de grond, dat helpt ziektes te voorkomen!

Ik vind dit toch echt zo’n leuk blad! Het is een blad wat ik af en toe gewoon even pak om inspiratie op te doen.. He, net nu ik mezelf had voorgenomen om te leren tevreden te zijn met wat ik heb…..

(Zie je die grote libelles in de lucht?)

Vanmorgen was het al vroeg feest, want eerst moest er natuurlijk nog onze ‘van de Kraats’ (he Germa) slingers opgehangen worden, want niets is een feest zonder die slingers We konden die slingers gisteren niet ophangen omdat we weer eens een fikse stroomstoring hadden.Toen moest er huiswerk en de vaat bij kaarslicht gedaan worden. De kinderen vinden het nog steeds heel gezellig met al die kaarsjes.. en het is ook eigenlijk wel heel gezellig..maar soms een beetje lastig.

Daarbij moest ik om kwart voor 7 al op school zijn bij Levi in klas. Zij hadden een speciale ‘mom’ ochtend georganiseerd. Er waren muffins en een glaasje sap en alle kinderen hadden opgeschreven waarom hun moeder zo speciaal was.. Ik kreeg haast tranen in mijn ogen, zo lief!

Maargoed, het was dus vroeg opstaan om de cadeautjes uit te pakken die opgestuurd waren vanuit Nederland en nog wat kleinigheidjes van hier. Sofie kreeg onder andere een pluche hondje die dingen zegt in het nederlands, echt super!

Ze heeft hem nu 3 uur later, nog steeds stevig vast en danst ermee de kamer rond.

Volgens onze familie traditie ook nog een leuk 1e popje in een mandje, en nog een paar te leuke zilverkleurige slippertjes die ik in Bali had gekocht tijdens onze vakantie.

Verder is er vandaag volgens mij niets bijzonders.. Kinderen gewoon naar school, nog 2 dagen voordat Idul Fitri (suikerfeest) begint na een maand van vasten. Dus hebben ze dit weekend een lekker lang weekend vrij. Het naaiatelier is een week dicht omdat de vrouwen die er werken ‘pulang kampung’ gaan. Dat betekend dat ze naar hun ouders gaan, of waar het meest van hun familie woont. Voor een van de werknemers betekend dat 16-18 uur op een brommertje tuffen door de overvolle straten want iedereen moet pulang kampong.. dat betekend hele volksverhuizing hier…pfff ik ben blij dat ik nergens heen hoef. Ik ben al blij als ik de nachtelijke oproepen om een uur of 3 s’morgens overleef, waar ze met trommels ons uit onze rozige slaap mee durven trommelen. Het zou verboden moeten worden!

Maargoed, nu maar even ons feestje vieren hier in huis Veldmuis. Met taart natuurlijk!

En dan mag je met het eten zo vies worden als je maar wilt:

Mother Teresa

Het is niet dat ik een aanbidder van moeder Teresa ben. Vooral als je iets gaat spitten in haar leven, en de informatie die over haar is geschreven  leest, geeft dat best wat  bedenkingen. Maar een feit is dat zij met al haar uitspraken al miljoenen mensen heeft geinspireerd en dat nu nog doet. Soms vind ik het goed om er een paar te lezen en tot me door te laten dringen, en of dat iets van mij zegt of vraagt… En een feit is dat zij ‘deed’ in plaats van ‘sprak’.

Zoals velen van jullie inmiddels wel weten zijn we druk om een naaiatelier op poten te krijgen. Dit is voortgekomen door verschillende redenen. En het leek wel of die redenen ineens allemaal bijelkaar  kwamen toen we steeds mee betrokken werden bij HIV/AIDS werk hier. Zo kwam ik in aanraking met HIV besmette vrouwen die dit gekregen hebben dmv uiteenlopende redenen. Een paar van die redenen zijn: ze zijn prostituee en dus is dat plaatje snel rond, de vrouwen krijgen het van hun eigen man die deze prostituees bezoeken , drugsverslaving en dus door het delen van elkaars naalden etc.

We zijn  nu dus hard bezig om een stichting voor deze mensen op poten te krijgen, dit doen we niet alleen maar we hebben nu zo’n groep van 9 indonesische mannen en vrouwen die hierin het voortouw trekken.  Deze week dus veel meetings met een advokaat, het hoofd van de politie etc. om dit rond te krijgen. Ook zijn we bezig met een folder zodat het voor andere mensen wat duidelijker wordt wat we nu eigenlijk doen.

Maargoed, het naaiatelier is mijn pakkie an. En ik moet zeggen dat ik het heel erg leuk vind, maar tegelijkertijd ook heel vermoeiend! We zijn er nu al zo lang mee bezig en de tegenslagen zijn niet van de lucht. Nu heb ik gisteren even een gesprekje met degene gehad die ons nu maar ook in de toekomst werk gaat geven en dat beurde me wel weer even op. Als ik dan zo even klets, en de ideeen die ik heb worden weer gevoedt dan kan ik er weer een tijdje tegenaan. Dit bedrijf bibelotte, verkoopt allerlei kekke spulletjes voor in kinderkamers, zoals beddengoed, lampjes, kussentjes en andere leuke assecoires. Zij willen ons dus helpen met werk, wat helemaal te gek is! Dus zijn we druk bezig om wat ontwerpjes om te toveren in heuse producten die straks in Nederland zullen verkocht worden.

Maargoed, dit is niet het mooiste van alles, ik hoop dat dit atelier straks op zichzelf kan gaan draaien en dat we de hierboven genoemde vrouwen hiermee kunnen helpen om een beroep te leren waar ze trots op kunnen zijn. En het dus een begin kan zijn voor een nieuwe toekomst voor hen. Op het moment werken er nu 3 vrouwen, maar ik hoop als straks alle materialen die ik nodig heb voorradig zijn en we echt fulltime kunnen beginnen er veel meer kunnen gaan werken!

Hier even wat fotootjes zodat je er een idee bij kunt krijgen:

De ontwerp/kniptafel:

Aan het werk:

Een koffieboom als show display:

Duzzz… als je even niets ziet of hoort,ben ik o.a.  hier of druk met de kids!

En dammen bouwen..

En ook surfen wat zo heerlijk gaat dat ik de meeste tijd in de zee doorbreng met oefenen, want ik wil graag een wedstrijd meedoen in de toekomst (!…)

Stoer poseren

En heel veel vriendinnetjes maken… overal waar ze komt! Maar ja, ze is dan ook niet voor niets een TCK…

Is ze niet prachtig onze oudste dochter? Wat word ze toch vreselijk snel groot! Ik hou zo vreselijk veel van d’r!

Papa leert mij surfen,… en ik kan het direct!

Beestjes zoeken bij eb:

Een ‘mannen onderonsje’ hebben op het strand, wat soms nodig is als je je tussen zoveel vrouwen bevindt…

Genieten van de mooie zonsondergang: